 |
 |
 |
'قدیمی ترین' موسیقی کامپیوتری پخش شد
|
|
| این موسیقی بر روی کامپیوتر مدل بعد از کامپیوتر "بیبی" دانشگاه منچستر نواخته شد |
این اصوات در پاییز سال 1951 و در جریان دیدار هیئتی از خبرنگاران بی بی سی از دانشگاه منچستر ضبط شده اند.
این اصوات در جریان برنامه شصتمین سالگرد ساخت کامپیوتر "بیبی" (Baby) که به عنوان پیشرو در مسیر کامپیوترهای امروزی شناخته می شود، عرضه شد.
این اصوات بر روی یک کامپیوتر فرانتی مارک 1 نواخته شدند که نسخه تجاری کامپیوتر بیبی بود.
صدای موسیقی نواخته شده را می توانید اینجا بشنوید
پال دورنباخ تاریخ نگار و آهنگساز مویقی کامپیوتری در مدرسه موسیقی نیوزیلند به بی بی سی گفت: "این، با اختلاف زیاد، قدیمی ترین قطعه ضبط شده از آهنگی است که توسط کامپیوتر نواخته شده است."
پیش از این اعتقاد بر آن بود که قدیمی ترین قطعه کامپیوتری بر روی یک کامپیوتر IBM در آزمایشگاه های شرکت بل در آمریکا در سال 1957 نواخته شده بود.
با این حال آقای دورنباخ تاکید کرد که این قطعات، اولین قطعات نواخته شده توسط کامپیوتر نیستند.
 |
 |
| فرانتی مارک 1 نسخه ساده تر کامپیوتر بیبی بود |
به لطف تصاویری که تلویزیون بی بی سی در آن زمان در دانشگاه منچستر برای برنامه ای به نام "ساعت کودک" ضبط کرده، شواهد بصری مستندی از قابلیتهای موسیقایی کامپیوتر منچستر موجود است.
ضبط به درخواست مهندس دانشگاه
در آن زمان فرانتی مارک 1 اولین کامپیوتر تجاری برای مصارف عام محسوب می شد.
درباره اینکه برنامه پخش موسیقی، صرفا به این منظور نوشته شده باشد، اختلاف نظر وجود دارد اما کارشناسان همه تایید می کنند که برنامه پخش اصوات توسط یک استاد ریاضی به نام کریستوفر استراچی نوشته شده بود.
این ماشین توانست یک تصنیف مشهور کودکان بریتانیایی که با مصرع
"Baa baa black sheep" آغاز می شد، سرود "خدا پادشاه را حفظ کند" و بخشی از تصنیف "In The Mood" را بنوازد.
نسخه عرضه شده، نسخه اصلی ضبط شده موسقی نیست و نسخه ای است که به درخواست یک مهندس دانشگاه منچستر به نام فرانک کوپر ضبط شده بود.
این نسخه به رسم آن زمان بر روی یک دیسک از جنس ماده استات ضبط شد و بعدا در اختیار موسسه ای بنام "جامعه مکالمه کامپیوتر" (CCS) در بریتانیا قرار گرفت.
جواهر مدرن
|
 |
| برنامه نویسی کامپیوتر بیبی کار دشواری بود |
بیبی اولین کامپیوتری بود که به حافظه مجهز بود و می توانست یک برنامه را در آن ذخیره کند.
حافظه از فن آوری CRT استفاده می کرد که ساختاری شبیه به لامپ تصویر تلویزیونهای لامپی داشت.
این کامپیوتر می توانست 1024 بیت (128 بایت) اطلاعات را در خود ذخیره کند.
مشخصه مهم بیبی این بود که برخلاف انیاک و کلسوس، کامپیوترهای معروف اولیه، لازم نبود برای انجام کارهای متفاوت سیم کشی آن تغییر کند.
بیبی در 21 ژوئن 1948 اولین برنامه کامپیوتری را اجرا کرد که از آن برای یافتن بزرگترین مضرب مشترک دو عدد استفاده شد.
bbc
خدامراد شهلی بر - وبیاد او
خبر اینست :استاد "خدامراد شهلی بر" خواننده و نوازنده محبوب اهل خاش در حالیکه سوار
برموتورسیکلت خود جهت اجرای برنامه موسیقی در مسیر خاش-پس کوه از توابع خاش در حال حرکت بوده , از طرف نیروهای مرصاد خاش هدف تیراندازی قرار میگیرد و کشته میشود.
((سلامم را از هزار سال باران بپذیر
میخواهم این باراز سرزمین نامههای نانوشته
برایت چند خطی دل بنویسم))
((میخواهم بگویم آمده بودی دیشب
چند قدم مانده به پلک سه تارم))
این استاد موسیقی که نه ارشادی بود ونه ازارشاد حقوق میگرفت ونه درطرح تکریم هنرمندان اسمی از وی وجود داشت؛ تنها ازطریق اجرا درعروسی هاارتزاق میکرد ولحظاتی رابرای کشاورز ومالداری که به حکم رسم بلوچی دور فرش دامادی جمع میشدند؛نوایی مینواخت ..
ودر دورانی که ادعا میشود،ایران امن ترین نقطه درخاورمیانه است،توسط یگان هایی ازنیروی انتظامی بنام مرصاد کشته میشود....چرا ؟
چون ساز او چون سایه ساز ویکتور خارا درچشم مرصادیان اسلحه بنظرآمده است .
{ نیروهای مرصاد به نزدیکان وی اظهارداشته اند که خدا مراد زمان حرکت آلت موسیقی"تار" خود را بر روی فرمان موتورگذاشته بوده و آنها هم "اشتباها" فکر کرده اند وی ازاشرار مسلح است که مجهز به "اسلحه گرینف" میباشد و بدون فرمان ایست به سوی وی تیراندازی کرده اند}
((بلوچستان پیر شد به یاد قدمهایت
قسم به سه تارم -.......
راستی تا یادم نرفته بگویم
دیشب از لای گیسوانم چند کبوتر و دل پر زد))
*اشعا رداخل پرانتز ازشاعره گران مایه زلما بلوچ میباشد.
محمد شه بخش
موسیقی بلوچی
الحان: موسیقی بلوچستان معمولا با مراسم خاص چون آیین های مذهبی و جشن ها یا اعیاد پیوند دارد. آیین های مذهبی اصلی عبارت است از دفع ارواح خبیثه (گواتی) جذبه («مالدپیر پتر») و عزاداری («مجالس ترحیم») و جشن ها و اعیاد مهم عبارت است از مراسم ازدواج تولد ختنه سوران چیدن خرما (هامین) و درو کردن گندم. روابط میان الحان و مراسم خاص در نام آنها منعکس است.
لیکو و زهیروک: این الحان آوازهایی است که هنگام دوری از نزدیکان یا معشوق یا حتی وطن خوانده میشود. در آغاز اجرای زهیروک بدین صورت بود که گروهی از زنان آن را در اثنای کار روزانة خود می خواندند و گروه دیگری به آنها جواب میدادند. این شیوه امروزه رایج نیست بلکه خوانندگان مرد زهیروک را همراه قیچک/ غژک (در بلوچی: «کیْچک» یا «سرود» نیز «سروز») می خوانند.
تفاوت میان لیکو و زهیروک که متون مشابهی دارند در این است که هر کدام در ناحیة خاصی از بلوچستان رایج است و هر یک دارای ویژگی های لحنی متفاوتی است. لیکو بیشتر در «سرحدزمین» و زهیروک در مکران رواج دارد. تکرار مصراع هایی که در یک نوبت خوانده میشود و معمولا مشتمل بر دو جمله یا دو گوشه است از ویژگی های سبک سرحدی است.
کردی: متن کردی مانند لیکو و زهیروک رنج فراق را به ذهن متبادر میکند در لیکو و زهیروک این رنج واقعی است در حالی که در کردی صرفا یاد جدایی مطرح است. متن کردی معمولا به گویش رودبار و منطقة میان ایرانشهر و بمپور است. کردی را نیز در آغاز زنانی می خواندند که با دستاس مشغول آرد کردن گندم بودند ولی این کار دیگر رسم نیست. وزن کردی نیز آزاد است. نام آن احتمالا حاکی از آن است که این «آواز» به شعبه ای از کردهای بلوچستان وابسته است.
موتْک: این آواز مخصوص مراسم «ترحیم» است. متن آن فضایل متوفی و غم سوکواری را شرح میدهد. موتک را معمولا گروهی زن و بدون همراهی موسیقی اجرا میکنند. دو گروه خواننده یا یک خواننده به همراه یک گروه به تناوب «بیت ها» و «ترجیع بند» را می خوانند. ظاهرا این شیوة اجرا دیگر مرسوم نیست. در موتک نیز از وزن دقیقی پیروی نمیشود.
شیر (شعر): آوازی است با متنی شاعرانه متضمن داستانهای حماسی عشقی رویدادهای تاریخی روایت اجتماعی پند و اندرز و جز این ها. شاعر که «پالوان» («پهلوان») نیز خوانده میشود «شیر» را همراه با ساز و آواز اجرا میکند. «پالوان»های بلوچ رویدادهای تاریخی را با آواز شرح میدهند و بدین طریق تاریخ بلوچستان را به صورت شفاهی محفوظ میدارند. «شیر» معمولا در جمع افراد مهم یا خان ها خوانده میشود در موارد نادری در مراسم عروسی نیز ممکن است اجرا شود. مهمترین و مشهورترین «شیر»های رایج در بلوچستان عبارت است از: شیر حماسی از جمله میرقنبر چاکر و گوهرام حضرت ادهم و محمد حنیفه شیر تاریخی از جمله جیهندخان شیر عاشقانه مانند عزت و مهروک و شه (شیخ) مرید و هانی و روایت اجتماعی مانند میرپسندخان و مرادخان. گواتی . این اصطلاح که معنای تحت اللفظی آن «بادی» است به افسردگی و ملالی اطلاق میشود که معتقدند ارواح خبیثه با بر هم زدن توازن تن و روان فرد به وجود می آورند و نام دیگر آن «جنزدگی» است. کاربرد گواتی به منزلة اصطلاحی در موسیقی برخاسته از این باور است که تنها موسیقی میتواند ارواح ناپاک را از تن بیمار بیرون براند و تنها جذبه میتواند سلامت را بدان باز گرداند. اعتقاد به ارواح خبیثه هم در بلوچستان بویژه در مناطق ساحلی آن و هم در قسمت اعظم سواحل خلیج فارس یافت میشود. مهمترین انواع ارواح خبیثه عبارتاند از: «زار»ها دیوها گوات ها جن ها که از نظر جنسیت و دین (مسلمان و نامسلمان) هم با یکدیگر تفاوت دارند. برای راندن ارواح گوناگون از آلات مختلف موسیقی استفاده میشود. مثلا برای «زار» فقط طبل («لیوا») به کار میرود ولی در مراسم گواتی («لعب») از تمام سازهای رایج در بلوچستان عمدتا «سرود» و «دونلی» (نوعی) استفاده میشود و مجموعة ویژه ای از آهنگ ها را اجرا میکنند. در بلوچستان واژة «موکام» (مقام) به سازهایی اطلاق میشود که در مراسم گواتی به کار میروند. از جمله رسوم گواتی که هرگز ترک نمیشود نوعی رقص یا جنبش است که به حرکات درویشان شباهت دارد. مراسم هر شب به مدت سه تا هفت یا حتی چهارده شب اجرا میشود تعداد شبها به شدت بیماری بستگی دارد و با ذبح قربانی پایان میپذیرد. متن «آواز» گواتی شامل «مدح» دو تن از عرفا یعنی لعل شهباز قلندر مدفون در سهوان (سند) و عبدالقادر گیلانی * است.
مالد (مولود) پیر پتر. مراسم «مالد» که فقط دو تا سه ساعت طول میکشد در نواحی ساحلی بلوچستان رواج بسیار داشته است ولی امروزه رواج آن رو به کاهش است. در مالد آواز را طبل و دف (موسوم به «سماع» یا «مالد») همراهی میکند «سورنا» نیز در موارد استثنایی به کار میرود. رهبر مراسم مالد که خود گاهی «سماع» را مینوازد خلیفه نام دارد. مراسم مالد از یک نظر با مراسم معمول در جلسات قادری های کردستان شباهت دارد. برخی از شرکت کنندگان در مراسم مالد («مستان») که ضمن «ذکر» به حالت جذبه در میآیند شمشیر یا چاقو یا خنجر در بدن خود فرومیکنند.
این آوازها زیر در مراسم ازدواج یا تولد خوانده میشود:
نازینک. این واژه به معنای «پرستش» یا «ستایش» است (فعل: نازینک ) و در درجة اول در ستایش عروس و داماد و نوزاد است ولی متضمن ستایش خداوند نیز هست.
لاضو و هالو. لاضو (یا لیلو/ لیلری) و هالو مانند نازینک مختص مراسم ازدواج است.
شپتاکی (نیز سپت). آوازی است در ستایش خدا و پیغمبر صلی الله علیه وآله وسلم و بزرگان دین این آواز را بدون همراهی موسیقی خویشاوندان و دوستانی میخوانند که در شب پس از تولد نوزاد در اتاق زائو گرد آمدهاند. این مراسم از شش تا چهل شب به طول میانجامد و طول آن به وضع مالی خانواده بستگی دارد. در این آواز معمولا دو گروه خواننده شرکت دارند که اشعار و ترجیع بندها را به تناوب میخوانند.
سپت وزبت نات (نعت): سپت را نیز هنگام مراسم تولد نوزاد به افتخار مادر میخوانند. در متن سپت یا وزبت به ستایش خدا و ائمه و بزرگان دین نیز میپردازند. نات (نعت) طی مراسم شپتاکی اجرا میشود و مانند شپتاکی آوازی است که اشعار آن در مدح پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و اولاد او و دیگر بزرگان اسلام است.
صوت: این واژه به الحان بسیاری در موسیقی بلوچستان اطلاق میشود و هر یک از آلات موسیقی رایج در آنجا ممکن است آن را همراهی کند. اشعار آن در موضوع عشق یا شادی است و «شیانی صوت» نامیده میشوند. اجراکنندگان صوت معروف به «صوتی» در مراسم نامزدی و ازدواج و ختنه سوران و جشن ها و اعیاد دیگر هنرنمایی میکنند (این واژه به شعرهای کوتاهی نیز اطلاق میشود که لزوما در آواز خواندن مورد استفاده نیستند).
منابع: محمدعلی احمدیان «موسیقی در بلوچستان» هنر و مردم سال 16 ش
182 (آذر 1356) ص 57ـ64 علی ریاحی زار و باد و بلوچ تهران 1356 ش
لطفالله مبشری آهنگهای محلی مناطق جنوبی ایران ج 1 تهران 1335 ش
محمدتقی مسعودیه تجزیه و تحلیل 14 ترانه محلی ایران تهران 1353 ش همو
موسیقی بلوچستان تهران 1364 ش
M. A. Barker and A. K. Mengal, A course in Baluchi, Montreal 1969, II,
263-349; J. During, Musique d'extase et de guerison du Baloutchistan.
Anthologie de la musique traditionelle iranienne, Paris 1981; idem,
"Musique et mystique en Iran", Ph. D. dissertation, Strasbourg 1985,
166-370; J. Kuckertz and M. T. Massoudieh, Volkgesange aus Iran,
Bassler Archiv 23, 1975; M. T. Massoudieh, Hochzeitslieder aus
Balucsestan", Jahrbuch fur musikalische Volks-und Vخlkerkunde , Berlin
and NewYork 1973, 59-69; The New Grove's dictionary of music , London)1980, s.v. "Pakistan" (by Qureshi and Burckhardt)نشرمطالب باذکرمنبع مجازاست
کلاتک میدیا
|
استاد شجریان بهترین خواننده سال 86
همشهری آنلاین: استاد شجریان از سوی شرکتکنندگان در یک نظرسنجی به عنوان بهترین خواننده سال 86 برگزیده شد. به گزارش فارس این نظرسنجی را ماهنامه فرهنگ و آهنگ در شماره بیستم خود که ویژه خرداد و تیر سال 87 است منتشر کرده. خوانندگان برتر آهنگسازان برتر قطعات برتر نوازندگان برتر بهترین کنسرتها بهترین آلبومها
این نظرسنجی طی روزهای 25 اسفند سال گذشته تا پایان فروردین امسال از طریق پایگاه خبری مجله فرهنگ و آهنگ برگزار شده بود که در آن از مخاطبان خواسته شده بود در دستهبندیهای مختلف بهترینهای موسیقی سال 86 را انتخاب کنند.
نتایج این نظرسنجی به شرح زیر است:
در این نظرسنجی محمدرضا شجریان با 313 امتیاز، محسن نامجو با 236 امتیاز، همایون شجریان با 167 امتیاز، شهرام ناظری با 132 امتیاز و افسانه رثایی با 64 امتیاز به عنوان بهترین خوانندگان سال 86 انتخاب شدهاند.
همچنین حسین علیزاده با 392 امتیاز، محسن نامجو با 93 امتیاز، هوشیار خیام با 76 امتیاز، پرویز مشکاتیان با 63 امتیاز و پیمان یزدانیان و محمدرضا لطفی با 57 امتیاز به عنوان بهترین آهنگسازان از سوی شرکتکنندگان در این نظرسنجی انتخاب شدهاند.
از سوی دیگر قطعه «ساز خاموش» از آلبوم «ساز خاموش» با 64 امتیاز، «ساقیا» از آلبوم «غوغای عشقبازان» با 52 امتیاز، «بزن زخمه» از آلبوم «ساز خاموش» با 35 امتیاز، «ترنج» از آلبوم «ترنج» با 24 امتیاز و «نوای همساز» از آلبوم «در سایه باد» با 24 امتیاز به عنوان بهترین قطعهها انتخاب شدهاند.
نوازندگان برتر سال 86 نیز به ترتیب حسین علیزاده با 280 امتیاز، محمدرضا لطفی با 165 امتیاز، پیمان یزدانیان با 68 امتیاز، بهداد بابایی با 61 امتیاز و اردوان کامکار با 56 امتیاز بودهاند.
گروه همآوایان به سرپرستی حسین علیزاده در تالار وزارت کشور با 288 امتیاز، گروه آوا به سرپرستی محمدرضا شجریان در تالار وزارت کشور با 236 امتیاز، بداهه نوازی محمدرضا لطفی در کاخ نیاوران با 145 امتیاز، گروه کامکارها در تالار وزارت کشور با 57 امتیاز و رسیتال پیانو به سرپرستی پیمان یزدانیان در تالار وحدت با 48 امتیاز بهترین کنسرتهای سال گذشته بودهاند.
«غوغای عشقبازان» از شجریان با 173 امتیاز، «ساز خاموش» از شجریان، علیزاده و کلهر با 132 امتیاز، «ترنج» از محسن نامجو با 123 امتیاز، «تاتاری» از هوشیار خیام با 96 امتیاز، «شور رومی» از شهرام ناظری با 79 امتیاز و «زیر تیغ» از حسین علیزاده با 79 امتیاز بهترین آلبومهای سال گذشته بودند.
تاریخ ورود خبر: 27 خرداد 1387 ساعت 12:42
تاریخ تایید: 27 خرداد 1387 ساعت 16:16
تاریخ به روز رسانی: 27 خرداد 1387 ساعت 16:15
لینک خبر: http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=58198
بیتل بیدارگر
حمید منبتی- «دیوید گیلمور» در آخرین مصاحبه خود بار دیگر از عشق و علاقه اعضای «پینک فلوید» به «بیتلز» سخن گفته بود و اینکه: «اگر بیتلز نبود پینک فلویدی هم به وجود نمیآمد.» گیلمور و سایر پینکفلویدیها بدون توجه به اینکه خود یکی از بزرگترین و تاثیرگذارترین گروههای تاریخ موسیقی دنیا هستند، بارها و بارها از تاثیرپذیری خود از Fab four (لقب بیتلها) سخن گفتهاند.
آن ها نیز خود با الگوبرداری از «الویس پریسلی» و سایر بزرگان راکاندرول دهه 50 و اوایل دهه 60 میلادی وارد دنیای موسیقی شدهاند. همانطور که پینک فلوید پس از آن خود منبع الهام و الگوبرداری دهها گروه دیگر شد. دیوید گیلمور در آن مصاحبه حتی یکی از بزرگترین افتخارات زندگی خود را روزی میدانست که به سر تمرین بیتلها رفته بوده است: «از اینکه آن ها لطف کردند و من را به تمرین خود راه دادند، همیشه سپاسگزارشان خواهم بود!»
این مطلب به مناسبت هشتم دسامبر، بیست و هفتمین سالگرد مرگ «جان لنون»، میتواند نوشتهای باشد در رثای مردی که برای برقراری صلح در جهان کوشید. هر چند که نوشتن از لنون در هر زمانی و هر جایی شاید همان بهانه اولیه را هم لازم نداشته باشد.
ریشه یابی رقص کردی
نیایش دیدنی کردها
پیمان یاریان/ سنندج- خیلی ها از منظر جسم و مسایل جنسی به رقص نگاه می کنند. اگر ناآگاهانه باشد، به طور حتم هر رقصی را که ریشه در فرهنگ اصیل چند هزار ساله داشته باشد نیز، جزء ابزار مسایل جنسی می دانند. اما به یاد داشتن این نکته ضروری است که اکثریت قریب به اتفاق رقص ها، ریشه ای آیینی دارند. مردمان آسیا، آفریقا، بومیان استرالیا، سرخپوستان آمریکا و بسیاری از نقاط جهان در رابطه با راز و نیاز خود با خدای بزرگ خود و طلب بخشش گناهان، ازدیاد محصول زمین، اعطای زنی زیبا و دیگر نیازهایی که حتی بشر امروز سرسختانه تر از دیروز به دنبال آن است، رقص می کردند تا مگر خواسته هایشان برآورده شود. ریشهء بیشتر رقص ها در مشرق زمین است؛ زیرا شرق مبداء آیین های خداوندی است. منطقهء خاورمیانه، به ویژه فلات ایران و بالاخص بین النهرین، سرمنزل رقص های آیینی و حماسی است. مردمان سلسله جبال زاگرس بر بلندای بلندترین کوه های همیشه سرافراز خود رقصی جادویی به نام «هه لپه رکی» آفریدند، «هوره» می کنند تا خورشید را شاهد بگیرند.
آزمایش بمب اتمی را در بلوچستان توسط حکومت پاکستان محکوم میکنیم
بلوچی دپگال
شعر شاعر
بلوچستان په بلوچی 
میر گل خان نصیر براهوئی بلوچ
بلوچستان په انگریزی میر گل خان نصیر براهوئی بلوچ
من بلوچم په پارسی استاد قادر بخش آپسالان بلوچ
بی علمین جنک میر گل خان نصیر براهوئی بلوچ
ساقی نامگ میر گل خان نصیر براهوئی بلوچ
استمان شاعر میر گل خان نصیر براهوئی بلوچ
سلام تپتان سعید برهانزهی رند بلوچ
Surod/Soruz
The name of this instrument, Surando is based on “surayindah”, a Persian word for one who produces tunes. The Surando is a common instrument in the Sindh, Balochistan and Frontier regions regions of Pakistan. In the Frontier region this instrument is known as called Saro, while in Balochistan it is called Surod. The main part of the instrument is made with a variety of different types of wood, while the strings are traditionally constructed from horse hairs and intestines of sheep or goat. This instrument can have a varying number of strings, with more simple versions having 5-7 strings and the most complex having 11-13 strings.
One of the best and well known Surod player of Balochistan is Ostaad Rasool Baksh Zangshahi. Balochistan can be felt from the sound that he brings out from his Surod. Something that he has been doing since world can remember.
Ostaad Rasool Baksh Zangshahi has traveled to Europe and Arab states (UAE) to perform in front of 100s of music lovers. He is the messenger of Balochistan to introduce the love, passion and the talent of Baloch people. His last major concert was held in Sweden which was welcomed by 100s of audience
«نیانبان یا bag pipe از جمله سازهای بسیار قدیمی بومی است که در اغلب نقاط جهان همچون آفریقا، اروپا، هند و خاورمیانه یافت میشود. شباهت تمامی این سازها استفاده از یک پوست (مشک) بهعنوان انبان و نگهدارنده هوا و همچنین نی (نیها) در نقش تولیدکنندة صدا و ملودی است. علیرغم ظاهری شبیه به هم لیکن تفاوتهای بسیاری در سایر موارد از جمله فواصل موسیقییایی حالتها و استیل نوازندگی بین آنها به چشم میخورد. شبیهترین این سازها به نیانبان ایرانی از نظر فواصل موسیقییایی سازهای آفریقایی و همچنین عربی است. در ادامه نمونههایی از این سازها را در بعضی نقاط جهان از نظر میگذرانیم».
کنسرت اسپندار در تهران
نواحی- همشهری آنلاین:
شیر محمد اسپندار که خانه و کاشانهاش در بمپور سیستان و بلوچستان ویران شده است،دو شب متوالی کنسرتی در تهران برگزار کرد تا بتواند بخشی از هزینههای ساخت خانه تازهاش را تامین کند.
به گزارش همشهری آنلاین به نقل از مهر اسپندار، دونلی نواز نامدار بمپور در ساعت 18 روزهای پنجشنبه و جمعه 23 و 24 اسفند ماه در سالنی در کاشانک واقع در شمال تهران برای عده معدود از اهالی موسیقی و علاقه مندان به نواختن دونی پرداخت.
در این برنامه که به همت محمدرضا درویشی،پژوهشگر موسیقی به منظور کمک به وضعیت زندگی شیر محمد برگزار شد ،ماشاالله بامری به عنوان خواننده و نوازنده تنبورک وداود بامری نوازنده دهلک اسپندار را همراهی کردند.
درویشی در باره درآمد این کنسرت که قیمت بلیت های آن به صورت همت عالی اعلام شده بود به مهر گفت : با توجه به گنجایش محدود سالن که حدود هشتاد نفر بود،خوشبختانه برنامه با استفبال بسیار خوبی مواجه شد و در این دو شب حدود دویست نفر شرکت کردند وهفت میلیون تومان بلیت نیزفروخته شد.
وی در ادامه افزود: یک نفر از خیرین برای ساخت خانه شیرمحمد در بمپور اعلام آمادگی کرده است و قرار است به زودی برای ایشان کاشانهای ساخته شود.
درویشی در پایان در پاسخ به این سوال که آیا کمک های دیگری هم صورت گرفته است یانه گفت: متاسفانه تا این لحظه نه دفتر موسیقی ارشاد تهران و نه خانه موسیقی که قبلا قول مساعدت داده بودند کمکی ارائه ندادند.
سرنا
این ساز متشکل است از یک لوله مخروطی شکل که در انتهای آن قمیش قرار می گیرد. سرنا از دسته سازهای دوزبانه است و به این ترتیب قمیش آن از دو تیغه متکی به هم تشکیا شده و انتهای آن دو در حلقه ای مسطح محصور شده است.
در روی لوله تعداد 6 تا 7 سوراخ تعبیه شده و نوازنده با گذاشتن و برداشتن انگشتان هر دد دست اصوات حاصله را زیر و بم می کند.
طول ساز کاملا ثابت نبوده و از 39 تا 45 سانتی متر و در بعضی نقاط حتی تا 60 سانتی متر ساخته شده است.
وسعت صدا نیز در این ساز کاملا ثابت نیست و واضح است که سرناهای بزرگتر میدان صدائی بمتر از سرناهای کوچکتر داردن.
سرنا سازی نه تنها محلی، بلکه قدیمی است. در اشعار شعرای ایران به کرات نام سرنا یا سورنا یا سورنای آمده است.
در نواحی بختیاری و دزفول سرنای کوچک معمول است.
..:: سازشناسی ::..
سرنای محلی معمولا با دهل نواخته می شود.
|
| ||||
|
